تبليغاتX
معبد عشق -

معبد عشق
شعر

یکشنبه دهم شهریور 1387

 

 

بر روي درياها .بر روي اقيانوس ها

               

 

بر روي موج هاي بلند وزيبا

 

بر روي ماسه ها ريز ودرشت تمام درياچه ها و برکه ها

 

بر روي اسمان بلند وهفت مرتبه ي ان وبرروي بازتاب ابي ان در اول  طلوع بر دريا

 

و همچنين رقص ماه و ستاره ها در سرخي  غروب افتاب برامواج دريا

 

                          نوشتم زنگي هيچ است نازنينم

 

                        و دنيا از بين رونده است

 

                           به اين دنيا نبايد دل بست هرگز ... نازنينم

 

                     نازنينم انچه در اين دنيا مي ماند عاشق زيستن است

 

                         وعاشق رفتن است       عاشق ماندن  ... عاشق زيستن...

 

 

                                ما مثل برگ هاي سبز گياهان يک روزي يک بهاري جان مي گيريم وبا قلبي پاک زنده مي شويم

 

                                  اين برگ ها به تدريج سبز مي شوند سبز تر از هميشه

 

                                   اين سبزي کم کم جاي خود را به زردي مي دهند

 

                                                     وسر انجام در دل خاک فرو رفته

                                                 

                                                   و از بين مي روند

                                                

                                 

                                                                  اري ما همان برگي هستيم که سبز سبز بود

                                    اما به تدريج زمان جاي خود را به زردي داد وکم کم از بين رفت

                             

                               ومن تو را قسم مي دهم نازنينم

 

                                   به حرمت اين دنياي پر از ظلم که با خوب زيستن پاک مي شود

 

                                  قدر اين زندگي را بدان وبراي ارزو هايت تلاش کن

 

     

+ ساعت 1:57 نويسنده دلنیا |